خنا به قلم حنانه بامیری
پارت چهل و هشتم :
***
سپیده بی‌رحمانه از میان درختان زیتون سرک کشید تا کوچمان را به رخ بکشد. شاخه‌ها با شب‌نم نیم‌زنده کنار هم خمیده بودند؛ گویی خودشان هم شرمگین کوچ ما بودند. باد سرد کوهستان به آرامی بر شانه‌ام کوبید و لای موهای ورنا پیچید؛ سر انگشت‌های لرزانم را دور دستۀ بقچه‌اش قفل کردم تا مبادا زیر تلنگر صبح چیزی از دست برود.
دست پدر هنوز بر شانه‌ام گرم بود؛ سایۀ دستش در سپیدی مه گم می‌شد.
لطفا صبر کنید...
اکرم بانو
1من هنوز ماجرای ده سال پیش رو نفهمیدم